یادم باشد حرفی نزنم که  

                                        به کسی بر بخورد ... 

                                               نگاهی نکنم 

                                          که دل کسی بلرزد ... 

                                                راهی نروم 

                                            که بیراه باشد ... 

                                             خطی ننویسم 

                                        که آزار دهد کسی را ... 

                                               یادم باشد که

                                  روز و روزگار خوش است ...

                               همه چیز رو به راه است و خوب ...  

                                 تنها... تنها ... دل ما دل نیست ...

                   کاش قلبم درد پنهانی نداشت 

به همین سادگی ...

دستم بوی گل می داد. مرا به جرم چیدن گل محکوم کردند اما هیچ کس فکر نکرد که من شاید یک گل کاشته باشم ...

                خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه

                       مي باره ... به كسي توجه نمي كنه ... از كسي خجالت

                       نمي كشه... مي باره و مي باره و... اينقدر مي باره تا 

                        آبي شه... ‌آفتابي شه...!!! کاش... کاش مي شد مثل

                        آسمون بود... كاش مي شد وقتي دلت گرفت اونقدر 

                      بباري تا بالاخره آفتابي شي... بعدش هم انگار نه انگار

                                                كه بارشي بوده!

                                                           (( امید ))

             پشت پنجره ای مه گرفته به بیرون چشم دوخته ام بغضی پنهان بر حنجره ام چنگ می زند

             و تا عمق وجودم را می لرزاند . قلبم مانند هوا بارانی است اما با دیدن قاصدکی که بر روی

                                شیشه می نشیند امیدی در دلم و لبخندی بر لبانم جوانه می زند ...

قصه ی دل

دلم دوست دارد همیشه پر تلاطم باشد ولی نمی داند که همیشه هایش (( هرگز )) شده است هرگزی که تا قیامت هم (( شاید )) نخواهد شد ... دلم ساده است. از وقتی یارش می آمد فقط یک رنگ داشت و این باعث خیلی چیزها شد حتی پشیمانی از یکرنگ بودن ...

دلم هیچ وقت راضی نیست . آسمانش گاهی خیلی کدر می شود تا جایی که می گرید و آرزوی زنده نبودن می کند . دلم زیبایی آسمان را نمی بیند دیگر کشف زیبایی نمی کند . دلم بی ذوق شده است دیگر ورد زبانش نام مهربان زندگی اش نیست .

                                خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند

            و دست منبسط نور روی شانه آنهاست

نه وصل ممکن نیست

                             همیشه فاصله ای هست

دچار باید بود

               وگر نه زمزمه حیرت میان دوحرف حرام خواهد شد

و عشق

       صدای فاصله هاست

             صدای فاصله هایی که غرق ایهامند .

نه

    صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند

                                     و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر .

                                             همیشه عاشق تنهاست ...

شب اشیان شب زده چکاوک شکسته پر
رسیده ام به ناکجا مرا به خانه ام ببر

کسی بیادعشق نیستکسی بفکر ما شدن
تمامه ای و بغض من ازان تبار خود شک
از این چراغ مردگی از این براب سوختن
از این پرنده کشتنو از این قفس فروختن

که یار غمگسار نیست چگونه گریه سر کنم

که شهر شهر یار نیست مرا بخانه ام بب
از این چراغ مردگی از این براب سوختن
از این قفس فروختن از این پرنده کشتنو
چگونه گریه سر کنمکه یار غمگسار نیست
که شهر شهر یار نیست مرا بخانه ام ببر
مرابخانه ام ببر ستاره دلنواز نیست
که شب ترانه ساز نیست سکوت نعره میزند
که عشق در میانه نیست مرابخانه ام ببر
مرا بخانه ام ببرکه شهر شهر یار نیست
از این چراغ مردگی از این براب سوختن
از این پرنده کشتنو از این قفس فروختن
چگونه گریه سر کنم که یار غمگسار نیست
مرا بخانه ام ببر که شهر شهر یار نیست
مرابخانه ام ببر ستاره دلنواز نیست
سکوت نعره میزنم که شب ترانه ساز نیست
مرابخانه ام ببر که عشق در میانه نیست

مرابخانه ام ببر اگرچه خانه خانه نیست
از این چراغ مردگی از این براب سوختن
از این قفس فروختن از این پرنده کشتنو
 مکه یار غمگسار نیستکه شهر شهر یار نیست

را بخانه ام ببر چگونه گریه سر کنم

تو که نیستی تا ببینی

 گریه های هرشب من

بی حضور عاشق تو چه عجیبه گریه کردن

                                            تو که نیستی تا ببینی دل  آسمون شکسته

         جاده تا صبح قیامت

                               منو این پاهای خسته ...

تو کیستی؟

 چه خوب است آدمی حرف های خود را در سر کوهها با بارش نم نم به زبان آورد . بشکند بغضی را که قلبش را به درد می آورد و به زبان آورد حرف

دلی را که هر روز در قلب کوچکش بزرگ می شود . بزرگ  بزرگ تر از

 آنچه که فکرش را می کنی . فریاد بکش تا بدانند  کوهها و آسمان ها دردت

را فریاد بکش تا بدانند کوهها و آسمان ها رنجی را که بر دوشت کشیده ای .

فریاد بکش تا دلت آرام گیرد  فریاد بکش ... نگاه کن آسمان هم به حالت می گرید .

تو کیستی که آسمان به حالت می گرید ؟

تو کیستی ؟ تو کیستی ؟ ...

((  شب بو  )) 

کاش آسمان حرف کویر را می فهمید و اشک خود را نثار گونه های او نمی کرد

کاش واژه ی حقیقت آنقدر با لبها صمیمی بود که برای بیان کردنش به شهامت نیازی نبود

کاش دلها آنقدر خالص بود که دعاها قبل از پایین آمدن دستها مستجاب می شد

کاش بهار آنقدر مهربان بود که باغ را به دست خزان نمی سپرد

کاش فریاد آنقدر بی صدا بود که حرمت سکوت را نمی شکست

کاش در قاموس غصه ها و شکوه لبخند در معنی وداع  اشک گم نمی شد

ای کاش ... ای کاش ...

(( امید ))                                

دیروز امید رو دیدم . تو خیابونا ... تو کوچه ها ... دیدم چه

 صمیمی و راحت با بعضی ها می گرده و جه قدر از بعضی ها

 فراریه . امید رو دیدم ... میون دسته گل تو دست پیر مرد ۶۰

ساله ی گل فروش که پشت چراغ قرمز تند می رفت تا از

جوون ترها عقب نمونه ... تو صدای ساز پسری که تو کوچه ها

می گشت تا پنجره ای باز بشه و یک صد تومنی بیفته پایین ...

تو بساط کفاشی که زنگ خونه ها رو می زد شاید کفش واکس

نخورده ای گیرش بیاد ... دیروز امید رو دیدم . 

شخصي را به جهنم مي بردند . در راه بر مي گشت و به عقب خيره مي شد . ناگهان خدا فرمود : او را به بهشت ببريد . فرشتگان پرسيدند چرا ؟

پر وردگار فرمود : او چند بار به عقب نگاه کرد ... او اميد به بخشش داشت

وقتي از همه جا نا اميد شدي برو توي کوه فرياد بزن که آيا هنوز اميد هست؟
آن موقع خواهي شنيد که هست هست هست...

مرد همه چیزش برای خدا بود . راه رفتنش نگاهش

همه چیزش برای رضای خدا بود . زمین می خواست

یادگاری از او داشته باشد که به داشتن آن افتخار کند .

اما می ترسید از خشم خدا . روزی زمین به خودش

جسارت داد و به وسیله خاری پای مرد را زخم کرد و

قطره خونی از پای مرد چکید . زمین ناراحت شد و توبه

کرد . خدا توبه زمین را پذیرفت وآن قطره خون گلی سرخ

رویانید به سرخی آن قطره خون و نامش لاله شد ...

زندگی

زندگی یعنی چه ؟

که دمی بودن و در بازدمی جان دادن

و در این فرصت اندک بودن

من و تو در پی غربت ،

با دلی سنگ تر از سنگ خدا

بی تفاوت رفتیم

و کنون در به در لبخندی

در سرانجام نفس های پسین

به در خانه دلها به گدایی رفتیم

و چه بیهوده و تنها

همه کس افسرده

همه دلها مرده

زندگی یعنی چه ؟

که دم و بازدم تنهایی

و نگاهی بر در

که تو کی می آیی ...!!!

زندگی قصه ی مرد یخ فروشی است که از او پرسیدند: فروختی ؟گفت نه نخریدند ولی تمام شد  ...

زندگی را خواستم تا مگر آسایشی پیدا کنم  زندگی بود زنجیری رها ...

                                                                                               بی وسط ...

                                                                                                     بی ابتدا ...

                                                                                                           بی انتها ...

زندگی دو نیمه است :

نیمه اول در انتظار نیمه دوم

و نیمه دوم در حسرت نیمه اول

هیچ و باد است جهان  گفتی و باور کردی !!!

کاش یک روز به اندازه هیچ غم بیهوده نمی خوردی

کاش یک لحظه به سرمستی باد شاد و آزاد به سر می بردی ...

 زندگی خیلی زیباست اما از پشت درهای بسته . وقتی در را باز می کنم حقیقت با تمام

تلخی هایش بر صورت آدمی سیلی می زند . زندگی همیشه بهاری است که گاهی ابر خزان

بر آن سایبان می افکند و گاهی دستهای بی وفای طبیعت ...

 من نمي دانم كه چرا مي گويند اسب حيوان نجيبي است

 كبوتر زيباست و چرا در قفس هيچ كسي كركس نيست

 گل شبدر چه كم از لاله قرمز دارد ... !!!

اخطار

                                        با احتیاط حمل کنید !!!!

                                                   شکستنی است ...

                                       وقتی که بودیم کسی پاس نمی داشت که هستیم

                                     باشد که نباشیم و بدانند که بودیم ...

ماندنی زیباست که برای همیشه باشد مگر نه رفتن زیبا تر است

ماندنی زیبا تر انتظار مرا می کشد پس فقط باید رفت

 آنجا که همیشه می ماند...

 تا که بودیم نبودیم کسی . کشت ما را غم بی هم نفسی

تا که رفتیم همه یار شدند رفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آیینه بدانیم چو هست نه در آن وقت که اقبال شکست

 با گذشت پاسی ز شب دیدم کسی در می زند

در را گشودم روی او  دیدم غم است در می زند

ای دوستان بی وفا از غم بیاموزید وفا

با این همه بیگانگی هر شب به من سر می زند

در زمانی که وفا قصه ی برف تابستان است

و صداقت گل نایابی و در چشمان پاک شقایق ها عابر بی عاطفه غم جاریست

به چه کس باید گفت :

با تو انسانم و خوشبخت ترین ....

 شگفتا وقتی که بود  نمی دیدم . وقتی که می خواند

نمی شنیدم ... وقتی که دیدم  نبود ...وقتی که شنیدم

نخواند ...!  

کسی مرا نساخت  خدا ساخت  نه آنچنان که کسی می  خواست  که من کسی را نداشتم 

کسم خدا بود کس بی کسان او بود که مرا ساخت نه از من پرسید نه از دیگران 

من یک گل بی صاحب بودم که با روح خود در آن دمید

و بر روی خاک ودر زیر آفتاب تنها رهایم کرد ...

وقتی که دیگر نبود  من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر رفت  من در انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد  من او را دوست داشتم

وقتی که او تمام کرد من شروع کردم وقتی که او تمام شد من آغاز کردم

و چه سخت است تنها متولد شدن مثل تنها زندگی کردن مثل تنها مردن ...

نخ داخل شمع به شمع گفت : چرا وقتی من می سوزم تو آب می شی ؟ شمع جواب داد مگه میشه کسی که تو قلبه بسوزه و من اشک نریزم ...

در آغاز هیچ نبود کلمه بود و آن کلمه خدا بود

خدایا !

به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ بر بی ثمری

لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم

و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم

خدایا! چگونه زیستن را به من بیاموز چگونه مردن را

 خودم خواهم آموخت .چشمی که گریستن نتواند

زیستن نمی داند ...

خداوند از خشم خود کوه و از مهر خود آسمان و از غم خود باران و از خورشید آشکاری خود را نشان داد .

و انسان را از گل آفرید تا به نکته ی خلوتش پی ببری و بدانی که شیطان چرا از آتش است ؟

پرندگان را آفرید تا بینی که چگونه به هنگام باران به زیر درختی پناه می برند و بعد از تمام شدنش بیرون می آیند و صدا سر می دهند و رمزآن این است که بدانی ...

به هنگامی که باران سختی بر تو بارید ناشکری نکنی و با تمام شدنش مانند همان پرندگانی باشی که با جیک خیک کردنشان ذکر خدا را می کنند .

خدایا !

به من توفیق تلاش در شکست

صبر در نومیدی

رفتن بی همراه

 کار بی پاداش

 فداکای در سکوت

دین بی دنیا

عظمت بی نام

خدمت بی نان

 ایمان بی ریا

خوبی بی نمود

عشق بی هوس

 تنهایی در انبوه جمعیت

و دوست داشتن بدون آنکه دوست بداند ...

((دکتر شریعتی ))

تنها

اگر تنهاترین تنهایان شوم باز هم خدا هست

او جانشین تمام نداشته های من است ...

                                                               عشقم عشقای قدیم 

                                                                                   ای ول بابا   

(( مرگ ))

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی آنقدر مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست طفلکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی دم گرم خویش را در گلویم سخت بفشارد

 و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدین سان بشکند دایم سکوت مرگبارم را ... 

پس از مرگم بر سر گورم بیا :

مبادا از گورستان خاموش شهر وحشت کنی زیرا آنجا در زیر خروارها خاک قلبی آرام خفته

است . آنجا سنگ و احساس با هم آمیخته و سکوت را به وجود آورده اند ...

پس از مرگم خاک سرد گورم را به سینه ات بفشار تا قلب من تپش قلب تو را احساس کند .

ولی نازنینم بر سر گورم اشک نریز زیرا جسم بی روح من در زیر خروارها خاک خواهد گریست

و چشم بی فروغم همراه با چشمان تو اشک خواهد ریخت ...

ای مردم !

تابوتم را در میان بیابانی رها سازید و بر روی آن تکه پارچه ی سیاهی

تا همه بدانند که روزگاری از این سیاهتر داشتم و دستانم را بیرون نگه

دارید تا همه بدانند به آنچه که خواستم نرسیدم و چشمانم را باز نگه دارید

تا همه بدانند که چشم انتظار کسی بودم . ای مردم ! به روی قبرم تکه یخی

                 را بگذارید تا با اولین اشعه خورشید بروی مزارم به جای یار وفادار  بگرید

قلب شکسته

توی این دنیایی که نفس صدای نفس رو نمی شنوه

وقتی یکی دلش می شکنه یعنی مرده  ولی کسی اینو

نمی دونه پس هر چقدرداد بزنی و بگی شکستم  مردم 

 کسی باور نمیکنه تازه زمانی که زیر خروارها خاک

 دفنت کنن اون موقع تازه میگن خدا رحمتش کنه چون

 واسه یه مرده این زنده ها هستن که تصمیم میگیرن !!!! 

شیشه ای می شکند!

یک نفر می پرسد چرا شیشه شکست؟

مادر می گوید...شاید این رفع بلاست.

یک نفر زمزمه کرد...باد سرد وحشی مثل یک کودک شیطان آمد.

شیشه ی پنجره را زود شکست.

کاش امشب که دلم مثل آن شیشه ی مغرور شکست، عابری خنده کنان می آمد...

تکه ای از آن را برمی داشت مرهمی بر دل تنگم می شد...

اما امشب دیدم...

هیچ کس هیچ نگفت غصه ام را نشنید...

از خودم می پرسم آیا ارزش قلب من از شیشه ی پنجره هم کمتر است؟

آموختنی ها